Πνευματική Κληρονομιά Ευλάβεια και Παραδόσεις Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΤΤΑΛΕΙΩΤΩΝ

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΤΤΑΛΕΙΩΤΩΝ

Oι Ατταλειώτες ήταν φιλόθρησκοι και ευλαβείς άνθρωποι. Λάτρεαυαν τις εικόνες και σέβονταν κάθε τι το ιερό. Κάθε πρωτομηνιά, συνήθιζαν για να πάει καλά ο μήνας να καλούν τον παπά στο σπίτι να κάνει Αγιασμό. ΄Οταν έβλεπαν παπά στο δρόμο περαστικό, τα παιδιά έτρεχαν και του φιλούσαν το χέρι.

Καθένας Ατταλειώτης, σαν περνούσε μπροστά από εκκλησιά, δεν παρέλειπε ποτέ να κάνει το Σταυρό του. Πάντοτε πριν από το φαγητό έκαναν το Σταυρό τους και έλεγαν «Έλα Χριστέ και Παναγιά μου». Μετά το φαγητό πάλι έλεγαν το : «Αλλάχ Μπερεκέτ βερσίν» (Ο Θεός να ευλογήσει το τραπέζι μας) και έκαναν πάλι το Σταυρό τους. Πρωΐ και βράδυ, έκαναν την προσευχή τους.

Μόλις σηκώνονταν από το κρεββάτι, φρόντιζαν να σηκωθούν από τη δεξιά μεριά (για να πάνε όλα δεξιά) και σταυροκοπιούνταν. Η νοικοκυρά του σπιτιού δεν παρέλειπε να θυμιατίζει συχνά το σπίτι της με μοσχολίβανο (γκιϋννϋκ) ή με βάγια (ελαιόφυλλα ή δαφνόφυλλα) που τα διατηρούσε από την Κυριακή των Βαΐων ή και με βασιλικό, που είχε κρατήσει από τη μέρα της Ύψίοσης του Σταυρού.

Την εποχή εκείνη οι βαπτίσεις γινόταν και στα σπίτια. Μετά από κάθε βάπτιση, το νερό της κολυμπήθρας χυνόταν σε ειδικό λαγούμι στην αυλή της εκκλησίας για να μην πατηθεί.

Τις Κυριακές, αλλά και στις γιορτές, όταν έπαιρνε ο Ατταλειώτης το αντίδωρό του, στο σχόλασμα της εκκλησιάς, φρόντιζε να το φάει με προσοχή, να μην πέσουν ψίχουλα κάτω και τη μέρα εκείνη, δεν έκοβε τα νύχια του, με την υποψία και μόνο, πως ίσως κανένα ψίχουλο να είχε μείνει μέσα σ' αυτά και πεταγόταν μαζί με τα νύχια του. Όταν πάλι έπαιρνε αντίδωρο για το σπίτι του, το τύλιγε με προσοχή μέσα στο καθαρό μαντήλι του. Στο σπίτι το ξετύλιγε πάλι με προσοχή και πήγαινε να τινάξει τα ψίχουλα στη φωτιά για να μην πέσουν κάτω και πατηθούν.

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας, την είχαν σε ιδιαίτερη τιμή. Έλεγαν μάλιστα: "Όποιος δεν πάει σήμερα στην εκκλησιά θα είναι «όρτονταν όξω», δηλαδή, θα τον διώξουμε από κοντά μας, από την Ορθοδοξία.

Όταν μεταλάβαιναν, πήγαιναν στην εκκλησιά καθαροί, πλυμένοι, σαπουνισμένοι, φορώντας καθαρά εσώρρουχα και εξώρρουχα. Προτού παν για τη Θεία Μετάληψη οι μικροί φιλούσαν τα χέρια των μεγάλων και αυτοί τους ασπάζονταν στο πρόσωπο. Μεταλάβαιναν με ευλάβεια κι όλη εκείνη τη μέρα, δεν έφτυναν στο έδαφος (χάμω), αλλά στο μαντίλι τους ή στη φωτιά.

Πρέπει να σημειώσω επίσης, πως οι Ατταλειώτες ήταν τακτικοί τις Κυριακές στην εκκλησιά. Πήγαιναν πάντα καλοντυμένοι, οικογενειακώς, άντρες, γυναίκες και παιδιά. Πρόλαβα το έθιμο, να πηγαίνουν οι γυναίκες στην εκκλησιά φορώντας πέπλο (το Μοάραμα). Οι νέες κοπέλες και γυναίκες, φορούσαν ωραίο πέπλο από δαντέλα. Την έριχναν πάνω στο κεφάλι τους, πάνω από το φέσι που φορούσαν και κατέβαινε μεχρι τους γοφούς τους. Έμοιαζαν σα Παναγίες! Οι ηλικιωμένες γυναίκες, φορούσαν καφέ πέπλο από λεπτό ύφασμα και το φορούσαν με παρόμοιο τρόπο.

Στις κηδείες, η οικογένεια που είχε το πένθος, μοίραζε στους παρευρισκόμενους κεριά. Αν ο νεκρός ήταν Χατζής, δηλαδή Προσκυνητής στους Άγιους Τόπους, (στην Ιερουσαλήμ).

Πνευματική Κληρονομιά Ευλάβεια και Παραδόσεις Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΤΤΑΛΕΙΩΤΩΝ