ΦΟΒΟΙ & ΦΟΒΙΕΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ : Κατά καιρούς καταλαμβάνομαι από φόβους που προέρχονται από τη φαντασία μου και υποφέρω. Πως μπορώ να απαλλαγώ από τέτοιες καταστάσεις;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Είναι φυσιολογικό αλλά και χρήσιμο το να βιώσει κάποιος το φόβο σε επικίνδυνες καταστάσεις. Ο φόβος είναι μια προσαρμοστική αντίδραση του ανθρώπου. Εξυπηρετεί ένα προστατευτικό σκοπό. Με το σώμα μας και το μυαλό σε εγρήγορση και έτοιμοι για δράση, είμαστε σε θέση να ανταποκριθούμε γρήγορα και να προστατεύσουμε τον εαυτό μας. Αλλά στις φοβίες, που δημιουργούμε με τη φαντασία μας, η απειλή συνήθως είναι υπερβολική ή ανύπαρκτη. Σ/ αυτές τις περιπτώσεις ισχύει το του ψαλμωδού: " εφοβήθησαν φόβον, ου ουκ ην φόβος" (Ψαλμ. 52,6 <53,5> ). Συμβαίνει, δε, και τούτο το περίεργο· κάποιοι να φοβούνται όχι μόνον όταν δέν υπάρχει πραγματικός φόβος, αλλά και σε περιπτώσεις που θα έπρεπε να χαρούν, αλλά με τη φαντασία τους έβαλαν κάτι κακό στο μυαλό τους! Τέτοια παραδείγματα διαβάζουμε και στα ιερά Ευαγγέλια.
Τα ξημερώματα της Κυριακής της Αναστάσεως του Κυρίου, ενώ ακόμα ήταν σκοτάδι, η Μαρία η Μαγδαληνή έτρεξε στο μνήμα, το βλέπει ανοιχτό, φαντάζεται ότι οι Εβραίοι που σταύρωσαν τον Χριστό έκλεψαν το σώμα Του, αναστατώνει με την είδηση αυτή τους Αποστόλους και μετά κάθεται έξω από το μνήμα και κλαίει. Όταν σε λίγο ο Χριστός εμφανίζεται μπροστά της, τα βουρκωμένα από το κλάμα δάκρυά της δέν τον αναγνωρίζουν και νομίζει ότι είναι ο ...κηπουρός! Χρειάστηκε χρόνος για να συνέλθει από τη θλίψη της και να συνειδητοποιήσει ότι ο Χριστός έστεκε μπροστά της ζωντανός, και να χαρεί! (Ιω. 20,1-2 & 14-16).
Αλλά και με τους Δώδεκα Μαθητές, παλαιότερα είχε συμβεί κάτι παρόμοιο. Έπλεαν νύχτα, μόνοι τους οι Μαθητές, χωρίς τον Κύριο στη λίμνη Γενησαρέτ. Ξαφνικά ξέσπασε φοβερή τρικυμία με κίνδυνο το πλοιάριό τους να βυθιστεί. κάποια στιγμή διακρίνουν κάποιον να περπατάει επάνω στα κύματα· τρόμαξαν! Φάντασμα, φώναξαν οι Μαθητές τρομαγμένοι. Αλλά ήταν ο Κύριος που ερχόταν να τούς σώσει από τόν κίνδυνο· -" Εγώ είμαι μη φοβάστε", άκουσαν τη φωνή Του. Κι αμέσως κατέπαυσε η τρικυμία (Ματθ.14,27). Ήταν ο Σωτήρας τους και τον πέρασαν γιά φάντασμα! Αντί να χαρούν από την πρώτη στιγμή τρόμαξαν!
Και στα δύο αυτά περιστατικά βλέπουμε τον Κύριο να επεμβαίνει άμεσα, για να απαλλάξει από τους φόβους τους ανθρώπους Του. Η δειλία και ο φόβος, σε καμμιά περίπτωση δεν έχουν θέση στις καρδιές των πιστών. "Ου γαρ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας αλλά δυνάμεως" (Β/ Τιμ.1,7) διαβεβαιώνει ο Απ. Παύλος τον μαθητή του Τιμόθεο. Και ο Ψαλμωδός μας διαβεβαιώνει: "Ο Θεός ημών καταφυγή και δύναμις, βοηθός εν θλίψεσι...διά τούτο ου φοβηθησόμεθα εν τω ταράσσεσθαι την γην και μετατίθεσθαι όρη εν καρδίαις θαλασσών" (Ψαλμ. 45,2-3 <46,1-2>).
Επομένως, ο αληθινά πιστός είναι απαλλαγμένος από φοβίες. Όποιος λογισμός ταραχής και φόβου άν έλθει, τον αντιμετωπίζει με πίστη και εμπιστοσύνη στην πατρική Πρόνοια του Παντοδύναμου και γεμάτου αγάπη Θεού. Γνωρίζει ότι "ο Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας" (Εβρ.13,8). Όπως, όταν ήταν στη γη, προστάτευε τους Μαθητές Του και καθένα που κατέφευγε σ/ Αυτόν, και μας θα μας προστατεύει και στον πιό μεγάλο κίνδυνο και σε όποιαδήποτε ανάγκη. Γι αυτό συχνά στις καθημερινές Ι. Ακολουθίες η Εκκλησία μας προτρέπει: "εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα" · και κατά την θ. Λειτουργίαν, πρίν από το "Πάτερ ημών.." αναπέμπομε την ευχή: "Σοί παρακατατιθέμεθα την ζωήν ημών άπασαν και την ελπίδα, Δέσποτα φιλάνθρωπε". Και αυτή "η ελπίς ου καταισχύνει" όπως βεβαιώνει από την πείρα του ο Απ. Παύλος (Ρωμ.5,5).
Η αίσθηση της συνεχούς παρουσίας του Χριστού σε κάθε βήμα της ζωής μας, και η συνεχής επίκληση του Ονόματός του θα μας προστατεύει από κάθε φόβο και θα γαληνεύει την ψυχή μας πάντοτε.

 

bullets