Απαντήσεις Μητροπολίτου ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

ΕΡΩΤΗΣΗ : Γιατί ὑπάρχουν τόσες πολλὲς διαφορετικὲς Χριστιανικὲς Ἐκκλησίες;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Ὡς γνωστὸν ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καὶ τὶς Ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, σὲ κάθε πόλη ποὺ ἵδρυαν Ἐκκλησία οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι χειροτονοῦσαν καὶ τοποθετοῦσαν ἕναν Ἐπίσκοπο (παράβαλε Τίτον 1,5-7, Πράξ.14,23). Ἀρχικά, οἱ Ἐπίσκοποι ἐκαλοῦντο καὶ πρεσβύτεροι. Ἔτσι, μὲ κέντρο τὸν Ἐπίσκοπο συγκροτοῦνταν ἡ Ἐκκλησία. Ἐὰν παρουσιάζονταν προβλήματα, ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιμετωπίσει ὁ Ἐπίσκοπος, καὶ τὰ ὁποία ἀπασχολοῦσαν καὶ ἄλλες Ἐπισκοπές, ὅπως ἦταν οἱ Αἱρέσεις, τότε συγκαλοῦνταν οἱ Σύνοδοι Ἐπισκόπων τῆς περιοχῆς. Γιὰ σοβαρότερα θέματα, ποὺ ἀπασχολοῦσαν πολλὲς ἐπισκοπές, γίνονταν Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι, μὲ τὴ συμμετοχὴ ὅλων τῶν Ἐπισκόπων ποὺ μποροῦσαν νὰ πᾶνε. Ἔτσι ἔχουμε 7 Οἰκουμενικὲς Συνόδους ἀπὸ τὸν 4ο μέχρι τὸν 8ο αἰώνα. Σὲ αὐτὲς τὶς Συνόδους, ποὺ ἔγιναν κατὰ τοὺς αἰῶνες ποὺ ἡ Χριστιανικὴ Ἐκκλησία ἦταν μία καὶ ἀδιαίρετη, ἐλάμβαναν μέρος Ἐπίσκοποι ἀπὸ Ἀνατολὴ καὶ Δύση καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης. Οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἦταν ὑποχρεωτικὲς γιὰ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες τοῦ κόσμου. Ἂν κάποιος δὲν ἀποδεχόταν τὰ δόγματα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἀποκόπτονταν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, συνέχιζε ἑνωμένη τὴν πορεία Της.

Τὸ κακό της διαιρέσεως τῶν Ἐκκλησιῶν ἄρχισε ἀπὸ τὸ Μεγάλο Σχίσμα τοῦ ἔτους 1054, ὅταν τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ρώμης χωρίστηκε ἀπὸ τὰ ἄλλα τέσσερα Πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ Κωνσταντινουπόλεως, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων. Ὁ Πάπας συγκέντρωνε στὸν ἑαυτὸ του ὅλο καὶ περισσότερες ἐξουσίες καὶ διατύπωνε νέα δόγματα, ἄγνωστα στὴν Ἁγία Γραφή. Ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ ἐπαναστατήσουν Ρωμαιοκαθολικοὶ Θεολόγοι, ὅπως ὁ Λούθηρος, Καλβίνος, Ζβίγκλιος, ἐναντίον τοῦ Πάπα καὶ νὰ δημιουργήσουν δικές τους Ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες καὶ μεταξὺ τους εἶχαν διαφορές. Ἐπειδὴ πλέον οἱ νέες αὐτὲς Προτεσταντικὲς ἐκκλησίες (protest/διαμαρτυρία) κατήργησαν τὴν Ἱερωσύνη καὶ τὸν βαθμὸ τοῦ Ἐπισκόπου ὡς κέντρου τῆς Εὐχαριστιακῆς Κοινότητας καὶ ἐγγυητοῦ τῆς ἑνότητας τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους ὡς ἀνωτάτης ἀρχῆς ὁλοκλήρου τῆς ἀνὰ τὸν κόσμον Μίας Ἐκκλησίας, ἐκλόνισαν τὰ θεμέλια τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι, ὁ κάθε πάστορας ἐλεύθερα μπορεῖ νὰ ἀποκόπτεται, ἂν διαφωνεῖ, μὲ τὴ μητρική του Ἐκκλησία καὶ νὰ δημιουργεῖ ἄλλη δική του. Μὲ ἀποτέλεσμα, οἱ τρεῖς ἀρχικὲς Προτεσταντικὲς Ἐκκλησίες νὰ ἔχουν διασπαστεῖ σὲ χιλιάδες ἀνὰ τὸν κόσμο.

Εἶναι ὄντως πολὺ θλιβερὸ τὸ φαινόμενο αὐτό, ποὺ ἐξασθενεῖ τὸ Εὐαγγελικὸ μήνυμα πρὸς τοὺς μὴ Ὀρθοδόξους. Γιὰ τὴ βελτίωση τῆς καταστάσεως αὐτῆς, ἔχει ἀρχίσει μία προσπάθεια συνεργασίας μέσω τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, ποὺ ἑδρεύει στὴν Γενεύη, καὶ τῶν τοπικῶν σὲ κάθε χώρα Συμβουλίων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ ἀκόμα δὲν φαίνεται πρόοδος.

Γι' αὐτὸ ἂς προσευχόμαστε γιὰ τὴν ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν ὅπως ὑπῆρχε στὰ 1000 πρῶτα χρόνια τοῦ Χριστιανισμοῦ.

 

bullets

Απαντήσεις Μητροπολίτου ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ